Het Munsterlandse PARKlandschap

Het Munsterland – een kleinschalig mozaïek van steden, dorpen en alleenstaande boerderijen; Landschap en landbouw in overwegend vlakke topografie.
Een veelvoud aan structuren is eeuwenlang bepalend geweest voor dit cultuurlandschap en dit heeft het Munsterlands Parklandschap tot ver buiten de eigen regio bekend en geliefd ge-maakt.
Als de regio met de kastelen, de fiets- en ruiterpaden wordt het Munsterland  door veel bezoe-kers en toeristen al tijdenlang graag en in toenemende mate bezocht.

Naast de huidige toeristische hoogtepunten is er al geruime tijd een groeiende aandacht voor de “groene specialiteiten” van het Munsterland, de talrijke tuinen en parken. Deze regio on-derscheidt zich door een breed spectrum van verscheidenheid en verrassende schoonheid aan tuinculturele rijkdom. Naast de welbekende parken bij waterburchten zoals in Nordkirchen, Anholt of het bagno in Steinfurt, zijn het de vele, vaak minder bekende tuinen en parken die aan deze rijke verscheidenheid bijdragen.
 
Deze “groene parels” zijn in het bewustzijn van de openbaarheid teruggebracht door de uitge-breide en omvangrijke registratie en documentatie ervan door het Landschaftsverband West-falen-Lippe. Dit L.W.L.-Amt voor Landschafts- en Baukultur in Westfalen heeft sinds 2002 het Munsterland onderzocht op zijn tuinculturele kwaliteiten en mogelijkheden en daarmee de grondslag gelegd voor de momenteel snel groeiende waardering voor tuinen en par-ken.(www.gaerten-in-westfalen.de).

Tegenwoordig zien we in het Munsterland een rijk tuincultureel erfgoed, dat zich uitstrekt van het begin van de kloostertuinen uit de middeleeuwen tot aan de hedendaagse parken en plant-soenen van de laatste decennia..Schitterende tuinen uit renaissance en barok kwamen en ko-men tegenwoordig in het Munsterland even vaak voor als uitgestrekte parken in de stijl van de Engelse landschapstuinen. Via volks- en stadsparken, als ook via de “ecoparken” uit de ‘80er en ‘90er jaren van de vorige eeuw tot aan actuele creaties van moderne landschapsarchitec-tuur, is de veelzijdige en interessante geschiedenis van de tuinkunst in het Munsterland te vol-gen.

Niet uit elk tijdperk zijn zichtbare getuigen bewaard gebleven. Vaak kunnen we enkel aan de hand van oude plannen en tekeningen hun historie nagaan. Sommige ontwerpen zijn niet meer terug te brengen. Soms zijn er leesbare sporen in een terrein of hebben markante, oude bomen uit de bloeitijd van de tuinen, de tijd getrotseerd. Hier sluimeren schatten voor  herstel en het opnieuw laten opbloeien.

Veel – ook privé - tuinen en parken zijn echter generaties lang door de verschillende eigenaars liefdevol bewaard en onderhouden. Deze parken en plantsoenen zijn ons levend, cultureel  erfgoed, dat beschermd en bewaard dient te worden. Evenzeer is het van belang om actuele stromingen in de landschapsarchitectuur op te pakken en de regionale tuincultuur met heden-daagse parken te verrijken.

Een toenemende interesse van de zijde der bevolking, culturele ontwikkelingen in parken en tuinen, evenzeer als het zich bewust zijn van de maatschappelijke waarde van de regionale tuincultuur, zijn de beste voorwaarden voor een duurzaam voortbestaan en verdere ontwikke-ling van het Munsterlandse PARK-landschap.

Hartmut Kalle, LWL-Amt für Landschafts- und Baukultur in Westfalen